Ostatnimi czasy zdarzyły się rzeczy o których chcielibyśmy zapomnieć, ale jak wiemy jest to trudne. Mówię tu o kacu który zaczął się w sobotę a skończył razem z ostatnim wypalonym papierosem we wtorek. Mówię o tych wszystkich okropnych wzdęciach które pojawiły się w czasie świąt. Po świętach miał być wpis ale znowu nie wyszło. To mecz Arsenalu, to kolejne piwko, to wyjazd do Warszawy do ukochanej. Chciało by się nie wspominać w obecnym tygodniu o tym smutnym i ponurym mieście ale nie można. Trzeba wręcz. Osobiście nie byłem tam wtedy w tym dniu pod tym miejscem, no bo nie był moim prezydentem. Wiele razy się z niego nabijaliśmy, że jak mu wybudują pomnik to przyoszczędzą na materiałach bo był niski, tak z niego z małego się nabijaliśmy, ale jak to bywa w życiu serce jak dzwon, kiedyś musi przestać być, znika jak tamte prywatki. Wieść o tej tragedii przyjąłem dość dziwnie, na początku był śmiech i niedowierzanie, ale z czasem to dotarło. Jaki by nasz prezydent nie był, był człowiekiem dobrej woli. Szkoda tych wszystkich którzy zginęli.

P.S. osobiście popieram nazwanie stadionu narodowego jego imieniem oraz jego żony.